Και μετά;
Δεν έχει μετά.
Έμεινες να κοιτάς τη θάλασσα
ναυαγισμένος στο νησί που'χεις διαλέξει
λάμψεις χρυσές, λάμψεις γλυκές
πάνω σε κύματα που τώρα θά 'θελες
αλλού να σ'είχαν φέρει.
Μυρίζει η θάλασσα
πικρό βάλσαμο πάνω σου η αλμύρα
"Τόση ομορφιά!", λες
"Πώς να τη χάσω;"
Δεν νιώθεις καν τις ανοιχτές πληγές...
Μα πριν ο ήλιος δύσει
πριν πέσει το σκοτάδι
ώρα να σηκωθείς
για κείνο το ταξίδι που τώρα καιρό ανέβαλες
βαθειά στην ενδοχώρα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου