l' Antidote

Το Αντίδοτο                 140331 Και τώρα; Στρέφω μακριά το βλέμμα από τις δυο μικρές τρύπες σα να μην θέλω να τις δω. Τρέχει σιγά-σιγά στις φλέβες το δηλητήριο, που κόβει την ανάσα, παγώνει τα χέρια, σφίγγει την καρδιά. Παράξενο πως φαίνεται με τόση αγωνία και τόσο πόνο μια ηρεμία σκοτεινή σκεπάζει το μυαλό. Σαν όλα να τα αποδέχεται. Και πιο πολύ το τέλος. Είναι αλήθεια; Λένε πως θέλει ένα μήλο κι' ένα φίδι να χάσεις τον παράδεισο. Για να τον αναζητείς για πάντα. Θέλει κι' ένα ζευγάρι. Και τότε η ψυχή ξυπνάει και ψάχνει απεγνωσμένα για το αντίδοτο. Ας είναι αυτά τα δάκρυα που τρέχουν, τα στεγνά,  για όλα αυτά που έγιναν, για όλα αυτά που ήταν γραφτό να γίνουν, το αντίδοτο που τόσο αναζητώ. Είναι αλήθεια; l' Antidote Et maintenant ? Je tourne mon regard loin de ces deux petits trous comme si je ne veux pas les voir. Le poison coule lentement dans les veines, et coupe le souffle gèle les mains, serre le cœur. Ça me semble étrange, avec tant de douleur et d'agonie qu'une tranquillité sombre calme l'esprit. Comme s'il peut accepter tout. Et plus: la fin. Est-ce vrai ? On dit qu'il faut une pomme et un serpent pour perdre le paradis. Pour le chercher éternellement. Et il faut une couple. Et puis l'âme se réveille et cherche désespérément l'antidote. Que ces larmes sèches qui coulent,  pour tout ce qui s'est passé, pour tout ce qui était censé d'être, l'antidote tant recherché. Est-ce vrai ?