Ποιος το βλέπει
αλήθεια το ζευγάρι μπροστά μου;
Αυτός το βήμα του
σέρνει, προχωρά σιγανά
Αυτή στέκει του δίπλα
αλλά φεύγει μπροστά
Η ματιά τους
θαμπή απ' τα χρόνια
και γλυκιά απ'
αγάπη και μια θλίψη
η ματιά τους
θαμπή από τα χρόνια
μα μαζί πώς κοιτάει
ακόμα μπροστά;
Μ' αρέσει να
βλέπω τα δυο χέρια πιασμένα,
δυο χέρια
σκαμμένα από το χρόνο,
δυο χέρια που κρατούν
σφιχτά το ένα τ' άλλο
Να μην αφήνουν
αέρα πνοή ανάμεσά τους
Να μην αφήνουν το
φως να περνάει
Γιατί η πνοή και
το φως είναι το ένα για τ'άλλο.
Πως το αδυσώπητο
χτύπημα αντέξαν
στο κάθε
κύμα της ζωής;
Πως το πειρασμό
να τα χωρίσει αντέξαν
ένα άλλο, ένα
χέρι της στιγμής;
Είναι λίγα τα
χέρια, τα σκαμμένα απ' το χρόνο
που κρατούν το
ένα τ' άλλο
Όσο λίγα είναι της
ζωής τα όνειρα
που κρατούν αγκαλιά
το ένα τ' άλλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου